Zusters van de goede herder

Deze week op bezoek bij een afstudeerder in Bloemendaal. Heerlijk om gewoon weer op locatie van gedachten te mogen wisselen over het onderzoek van deze student en dan ook nog te mogen wandelen over dit mooie landgoed van de zusters van de goede herder. Tijdens de wandeling passeerden we de begraafplaats aldaar en werden verrast door twee reeen die voor onze neus wegsprongen.

De student in kwestie gaat onderzoek doen naar de ontwikkeling van het terrein waar nu statushouders hun toevluchtsoord hebben. De bedoeling is dat er op dit terrein woningen gebouwd gaan worden. Koopwoningen, maar ook huurwoningen voor de sociale sector en op verzoek van de zusters ook huisvesting voor mensen met een lichamelijke handicap.

Mijn student gaat op zoek naar vergelijkbare projecten in Nederland en gaat gesprekken houden met de diverse stakeholders om te bepalen aan welke voorwaarden voldaan moet worden om tot een vreedzame community building te komen. Tevens gaat hij een poging doen om een indicatie te geven voor de impact die deze constructie gaat hebben op de prijs van de nieuw te bouwen woningen.

Wat mij betreft een van de leukste projecten die ik deze periode mag volgen. Ik ben erg benieuwd naar de uitkomsten van het onderzoek.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Alien en Loogman

De laatste weken de hele Alien serie (6 films) bekeken met Sigourney Weaver, Michael Fassbender en regisseur Ridley Scott. Vooral Alien 3 was vroeger een van mijn favoriete films, maar na het kijken van alle films heb ik nog meer respect gekregen voor de makers van dit prachtige verhaal.

Begon het eerst als de invasie van een buitenaards wezen, uiteindelijk eindigt het in een verhaal over de oorsprong van de mensheid. De laatste twee films uit de serie zitten echt geweldig in elkaar. Echt een mooie tijdsbesteding!

Lees verder
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Max en Mischa

Deze week heb ik het 1000 pagina’s dikke boek van Johan Harstad uitgelezen. Wat een mooi verhaal en wat knap, van de schrijver, je aandacht tot het einde toe vast te houden. Het verhaal gaat over een familie uit Noorwegen. Vader, moeder en twee kinderen (Jongen en meisje). De jongen (Max) heeft net de basisschool afgemaakt als hij in de jaren 70 in Amerika, New York terechtkomt.

We lezen hoe hij zich aanpast aan de nieuwe omstandigheden, vrienden maakt en een interesse ontwikkelt voor het toneel. Op een gegeven moment komt hij de 6 jaar oudere Mischa tegen, een kunstenares in wording, en het boek ontspint zich rondom deze relatie en de mensen betrokken bij het stel.

Tussendoor komt de Vietnam oorlog aan de orde en de tegenstelling van het kapitalisme en het communisme. Tevens komt het thema religie en homofilie aan de orde. Dit alles in een prettig geschreven stijl en niet altijd in chronologische volgorde.

De apotheose van het boek grijpt je bij de strot en als je de laatste letter gelezen hebt, vind je het jammer dat het voorbij is. Heerlijk om zo’n literaire traktatie tot je te mogen nemen!

De rest van mijn week stond in het teken van het lezen van plannen van aanpak. 6 stagiaires en 5 afstudeerders staan in de startblokken om bij bedrijven onderzoek te doen en mee te werken. Het project waar ik het meest naar uit zie betreft een onderzoek naar de mogelijkheid van samenwonen van mensen met een geestelijke handicap, mensen in sociale huurwoningen en mensen in koopwoningen. Dit alles in de nabijheid van een klooster in Bloemendaal. Deze vorm van gebiedsontwikkeling vraagt nogal wat van de betrokken stakeholders en ik zie dan ook uit naar de voorstellen waar de student in kwestie mee gaat komen.

Tot slot gebeurt er ook van alles rondom onze eigen kleine woongemeenschap aan de Borneolaan, alwaar ik voorzitter ben van de VVE. Oud metselwerk wordt uitgeboord en nieuw metselwerk wordt aangebracht, een overstroming hier en een overstroming daar, geluidsoverlast en fout parkeren, maar vooral ook genieten van ons luxe appartement met uitzicht op het water en in een prachtige woonomgeving. O ja, vandaag voor het eerst in vier maanden weer een rondje hardgelopen!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Baas boven baas

Geert van Dam (voorzitter CvB UvA) beschouw ik als een van mijn bazen in de WO wereld van Amsterdam. Ondersteund door mijn directe baas Geleyn Meyer (rector HvA) plaatste zij een oproep in de media: https://www.nu.nl/amsterdam/6118653/bestuurders-uva-en-hva-willen-snelle-heropening-ziel-is-eruit.html

Ze pleitte er voor om de verantwoordelijkheid voor het openen van het WO/HBO neer te leggen bij de instellingen zelf en niet van bovenaf te reguleren door het ministerie. Wat mij betreft de juiste toon om het kabinet te bewegen om op dit aanbod in te gaan. We hebben te maken met jong volwassenen en die kunnen we best op basis van een paar corona regeltjes dirigeren door onze gebouwen heen, waar de ventilatie vrijwel overal op orde is (want nieuwe gebouwen) en de lokalen dermate ruim dat we weer kunnen terugkeren naar de situatie van september 2020 waar we met halve klassen op voldoende afstand van elkaar een prettig gesprek kunnen hebben.

Nu maar te hopen dat het kabinet niet eindeloos gaat wachten om deze roep om vrijheid en gedelegeerde verantwoordelijkheid te belonen, zodat we wat mij betreft op maandag 8 maart weer open kunnen en onze studenten weer in de ogen kunnen kijken zonder de hinderlijke handicap van het scherm tussen ons. Nog even afwachten dus.

Wat betreft de bak actie van mijn collega’s bij de HvA heb ik inmiddels 10 plaatjes op de padlet kunnen vinden van collega’s die elkaar aan tafel verrassen met lekkere dingen. Leuk om te zien! Zelf heb ik deze week van de crocus vrijheid kunnen genieten door samen met mijn dochter een bank te regelen voor ons vakantie huisje en ook de gelegenheid ten baat genomen om eens te kijken hoe het is om de 35 km van huis naar het vakantiehuisje te fietsen.

Verder deze week weer in het verleden gedoken en de nodige dingen uit de jaren zeventig gedigitaliseerd. Hieronder een tekening uit 1979 toen ik kwekeling was op de pedagogische academie en mijn eerste gymlessen gaf op een lagere school in Amstelveen. Tevens mijn oor te luisteren gelegd bij Golden Earring, Shocking Blue en Earth & Fire. Heerlijk om de stem van Jerney Kaagman weer tot me door te laten dringen in de song of the Marching children!

Geplaatst in Familie, Muziek, onderwijs, persoonlijk, Vakantie | Een reactie plaatsen

Taart

Deze week stond een beetje in het teken van het bakken van een appeltaart. Mijn bazen op de HvA leek het leuk als we elkaar als collega’s zouden verrassen met een taart. Meestal vind ik dit soort opgelegde acties niks, maar deze keer was ik meteen enthousiast en van de 500 collega’s was ik de eerste die een andere collega met een taart verraste.

Ik weet dit, omdat men gevraagd had foto’s van het proces te plaatsen op een speciaal daarvoor ingerichte padlet van de HvA (helaas niet openbaar). Naast mijn foto’s prijken nu nog foto’s van twee andere collega’s die zich in het bakproces gestort hadden op deze site.

Wat zegt dit over mijn collega’s? Wellicht zijn het slow starters en zijn ze dit weekend aan het bakken geslagen en staat de site de volgende week vol met romantische plaatjes van collega’s die samen taart zitten te delen. Misschien houden ze allemaal niet van bakken en hebben ze zoiets van “ sodemieter op met je leuke acties, ik heb wel wat anders te doen!”. Het zou natuurlijk ook kunnen dat ze door de lockdown zo verlamd zijn geraakt en niet meer van hun Zoom schermen zijn weg te krijgen, angstig geworden om over straat te gaan en eventueel besmet te raken met, wie weet, het Engelse variant van het virus.

Ik ben het inmiddels helemaal zat! Deze week hebben we crocus-vakantie in het onderwijs en mogen we weer een weekje uitrusten, maar na deze week hoop ik toch dat onze bazen besluiten om dat lamme zooitje eens door elkaar te schudden en iedereen te sommeren naar School te komen en per 1 maart aan de slag te gaan met het geven van onderwijs aan overvolle klassen met dampende studenten die het inmiddels ook wel helemaal zat zijn. Ik vrees echter dat dit plannetje niet goed past in het principe van bestuurlijke hygiene en dat we de komende weken gewoon weer achter de geraniums zitten te zoomen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ijspret

Deze week stond in het teken van de ijspret. Donderdagmiddag stond ik bij het Flevopark op het ijs, Vrijdagochtend met Marga en Cleem op de Oostvaardersplassen, zaterdag met Sander naar Waterland (Kinselmeer o.a.) en vandaag met Joon, Jet, Anita, Aida en Mia naar het Naardermeer. Daar stond ik weer eens samen met mijn zoon op het ijs en deed hij zijn best om de juiste slagen te maken. Ik hoop dat we in de toekomst samen nog vaker op het ijs zullen staan!

Eerst nog even met de fysiotherapeut checken of die het wel verantwoord vond om te gaan schaatsen na mijn recente hernia, maar die gaf aan dat alles met mate mogelijk was.

Ik heb me dus beperkt, maar vooral in Waterland had ik een geweldig wintersport gevoel, mede omdat ik nog een aardig stukje fietsen moest. Inmiddels doen al mijn beenspieren wel pijn en heb ik her en der een deukje opgelopen van de diverse valpartijen (het ijs was niet overal optimaal), maar een algemeen tevreden gevoel overheerst toch.

Lees verder
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De jacht

De afgelopen weken heb ik het boek van Isabella Roosendaal gelezen over jagen in al zijn facetten. Ik ben al jaren min of meer geïnteresseerd in het fenomeen jagen en had in 2019 mijn eerste “jachtervaring” in de buurt van Arnhem bij een student van Saxion, Bart van Kessel. Hij nam me mee naar zijn uitkijktoren om getuigen te zijn van het afschieten van een vos. Helaas kreeg hij er geen in zijn vizier, maar het was een mooie ervaring zo in het donker te turen naar deze stropers.

Isabella opende mijn ogen voor de jacht in Nederland en schotelde prachtige verhalen voor over de jacht op kleinwild (fazanten, hazen en eenden) en groot wild (Herten, zwijnen en krokodillen). Aangezien ze zich zelf bekwaamde in de jacht en er niet voor terugdeinsde een hert of zwijn te villen waren de verhalen levensecht en kwamen helemaal binnen. Ik denk dat ik in de komende jaren eens ga kijken of ik ook eens mee mag gaan op zo’n jachtpartij op kleinwild. Lijkt me een meesterlijke ervaring.

Zelf ben ik als kind met het wild in Nederland opgevoed door met mijn vader op de Veluwe te kijken naar herten en zwijnen. Mijn kinderen heb ik een klein beetje meegenomen in deze traditie door met ze op pad te gaan in het bos in Almere waar ik op een ochtend samen met mijn zoon Jonathan acht reeën en een vos mocht spotten. Ook met Tamar ben ik op pad geweest zei het dat de oogst toen iets minder was.

Inmiddels heb ik het fotoboek van Isabella besteld en ga ik nog genieten van de mooie foto’s die ze gemaakt heeft.

Geplaatst in Boeken, persoonlijk | Een reactie plaatsen

Podcast mmci Kubra Kara

Vandaag de 2e podcast van de minor management van creativiteit en innovatie gemaakt. Deze keer heb ik Kubra Kara geïnterviewd over haar ervaringen bij de minor.

Geplaatst in ondernemerschap, onderwijs | Getagged , | Een reactie plaatsen

Assessments

Deze week stond in het teken van assessments. 14 keer heb ik met een student gesproken over zijn stage, 5 keer heb ik van gedachten gewisseld over zijn persoonlijke ontwikkeling en 4 uur heb ik presentaties beoordeeld van studenten van de minor management van creativiteit en innovatie. Dit alles vanuit mijn luie stoel in mijn eigen woning.

Daar werd op dat moment de woning (onderdeel van een appartementencomplex) ingepakt en gingen bouwvakkers aan de slag met hogedrukspuiten en moest er af en toe een boor aan te pas komen om een steiger aan de muur te bevestigen. Al met al ideale omstandigheden voor het afnemen van asssessments.

Sommige studenten hadden tijdens hun stage 20 weken thuis gezeten en geen collega in het wild gezien. Alleen maar via het beeldscherm mochten zij ervaren hoe het er aan toegaat in het bedrijfsleven. Een student vertelde hoe hij bijna in een spannende meeting terecht zou gaan komen, maar er toch voor koos om beneden met zijn moeder te gaan lunchen. De andere student in kwestie had tijdens zijn eenzame opsluiting gezien hoe zijn hele familie Corona kreeg.

Lees verder
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Hernia week 8

Wat mij betreft de laatste keer dat ik over mijn hernia melding maak. Het gaat nog steeds beter met me en ik merk dat mijn linker been steeds sterker wordt. Van mijn fysiotherapeut hoef ik pas over 6 weken weer terug te komen en dan gaan we het hardlopen weer aanpakken. Mooie vooruitzichten dus.

Het HvA werk staat deze en de komende weken in het teken van stage en afstuderen. 14 studenten die stage gelopen hebben mag ik gaan beoordelen. 5 studenten die een afstudeerscriptie onder mijn begeleiding hebben geschreven worden doorgezaagd door andere collega’s. Ondertussen ben ik betrokken bij de opstart van een nieuw cohort studenten bij stagebedrijven en ga ik ook weer afstudeerders begeleiden. Drukke tijden dus.

Komende week wordt de verkoop van de woning van mijn moeder afgerond en is ook op dat terrein een mijlpaal bereikt. Mijn moeder heeft overigens corona gehad en slechts verhoging ervaren tijdens haar besmette periode. Haar verzorgingstehuis is weer coronavrij en volgende week start de vaccinatie. Deze normalisatie is uitermate welkom. Door de isolatie van de afgelopen vijf weken waren de waanbeelden bij mijn moeder weer toegenomen en liep mijn vader weer vrolijk rond op deze aarde.

Tijdens mijn loopjes in de omgeving kom ik mooie dingen tegen. Er wordt weer driftig gesloopt in de buurt en onze eigen appartementen complex staat in de steigers om gereinigd te worden.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen