Deze week mijn broer Tom naar een hospice in Zaandam begeleid. De laatste fase van zijn leven is nu aangebroken. Hij is helemaal op en kan nog maar weinig doen. Elke inspanning is hem eigenlijk te veel. Gelukkig kan hij nog wel in zijn rolstoel zitten en buiten in de tuin van het hospice zijn sigaretje roken, maar dan is het zo’n beetje wel gedaan. Ik overdrijf nu een beetje, want hij is nog goed aanspreekbaar en heeft gelukkig genoeg humor om ook deze fase met enige draagkracht in te gaan.
De verhuizing naar het hospice liep een beetje chaotisch, toen we in Tom’s auto gingen zitten, voor zijn deur, wilde de auto niet starten. We namen contact op met de ANWB en ze zouden binnen 20 minuten bij ons zijn. Een uur later zaten we nog in de auto en kwam de man de ANWB er eindelijk aan. Hij kreeg de auto niet aan de praat en we werden door hem naar een garage gesleept. Daar aangekomen probeerde hij nogmaals de accu en wonder boven wonder startte de auto en kwamen we iets te laat en een gestresst aan in het hospice. We werden door de verpleegkundige en coördinator met liefde ontvangen en kregen gelijk een broodje kroket te eten, waar we erg blij van werden. Het hospice is licht en heeft een mooie tuin, Tom heeft een ruime kamer, met uitzicht op de tuin en is in goede handen.
We hebben wat schilderijtjes opgehangen en wat foto’s neergezet en zo de ruimte een beetje eigen gemaakt. Ik ben benieuwd wat de komende dagen, weken ons gaan brengen, maar heb er alle vertrouwen in dat we mooi en liefdevol afscheid kunnen nemen.
