Charlotte van den Broeck schreef dit non-fictie verhaal over een uitgestorven diersoort. Via Lisa van de Java Bookshop kwam ik bij dit boek terecht en wist eerst niet wat ik er van vinden moest, maar langzamerhand werd ik het verhaal ingezogen en ging de wereld van de Tasmaanse Tijger(thylacine) voor me open. Charlotte reisde Australië en Tasmanië af om alles aan de weet te komen over dit intrigerende beest. Al zoekende komt ze mensen tegen die beweren dat er nog levende exemplaren zouden bestaan en komt ze op het spoor van wetenschappers die mbv een investering van vele miljoenen bezig zijn om het beest via DNA opnieuw tot leven te wekken. Charlotte vraagt zich af welke je verhalen je moet geloven en of wetenschappelijk onderzoek wel gebaseerd moet zijn op onomstotelijk vaststaand bewijs. Al met al een intrigerende zoektocht naar uitgestorven diersoorten en diersoorten die met uitsterven bedreigd worden.

Bert Natter schreef een boek met deze titel. Eén behoorlijke pil van 800 pagina’s. Het boek behandelt de situatie in een concentratiekamp aan het einde van de 2e wereldoorlog. Diverse personen worden gevolgd en je switcht voortdurend van de een naar de andere persoon. Hier moet je in het begin erg aan wennen, maar naarmate het boek vordert raak je aan deze vertelstijl gewend en wordt je steeds dieper het kamp ingetrokken.

Het boek combineert elementen uit de film: The boy with the striped pyjama en the zone of intrest. Je wordt het verhaal ingetrokken en je wilt weten wat er met de diverse hoofdrolspelers gebeurt. Het boek is echt prima geschreven!

Arnon Grunberg schreef een essay met deze titel. Het essay gaat over de bergrede en wat deze in het huidige tijdsbestek betekent.

Hier is een korte samenvatting van Mogen we nog een beetje leven? van Arnon Grunberg:

In dit essay onderzoekt Grunberg waarom de ideeën van universele mensenrechten, gelijkwaardigheid en solidariteit steeds meer onder druk staan. Hij gaat terug naar de wortels van het humanisme en bespreekt onder meer de Bergrede van Jezus, waarin naastenliefde en zelfs liefde voor de vijand centraal staan. Grunberg stelt dat deze idealen aantrekkelijk zijn, maar ook veel van mensen vragen. Volgens hem kan de opkomst van nationalistische en populistische bewegingen worden gezien als een reactie op deze universele morele verplichtingen. Het boek draait uiteindelijk om de vraag hoeveel gelijkheid en menselijkheid mensen bereid zijn te accepteren in een wereld waarin steeds meer groepen hun eigen belangen vooropstellen. (Bruna)

Kernboodschap: Grunberg vraagt zich af of het ideaal van gelijkwaardigheid nog houdbaar is en welke plaats er overblijft voor kwetsbare mensen wanneer iedereen vooral aan zichzelf denkt. (luisterrijk.nl)

Paulien Bom schreef o.a. over haar antroposofische opvoeding en het ongeluk dat haar in de WAO deed belandden. Beide boeken las ik deze week. Paulien’s ouders waren fanatieke antroposofen en Paulien nam na verloop van tijd afscheid van deze club. De indoctrinatie had inmiddels haar werk al gedaan en er diende het een en ander af- en aangeleerd te worden. De scenes rondom het overlijden van haar beide ouders zijn dan ook bijzonder schrijnend. Op een zonnige namiddag valt ze dan ook nog eens, voortgedreven door haast en met handen vol spullen, plat op haar bek en krijgt een wiplash kado die haar leven volledig stilzet. Gedurende jaren kan ze bijna niets meer doen, verliest haar werk en kan nauwelijks nog een letter op papier zetten. Volledig herstel zit er niet in en we lezen hoe ze stapje voor stapje, millimeter na millimeter, leert om de tering naar de nering te zetten.

Beide boeken met interesse gelezen.

Korte samenvatting van De Stalenburg van Paulien Bom:

De Stalenburg: Een antroposofische erfenis is een autobiografisch boek waarin Paulien Bom terugkeert naar haar ouderlijk huis, een boerderij bij Zeist. Tijdens deze terugkeer blikt ze terug op haar jeugd binnen een sterk antroposofisch gezin, waarin de ideeën van Rudolf Steiner een grote rol speelden. Ze beschrijft zowel de idealen en positieve kanten van deze opvoeding als de beperkingen en pijnlijke ervaringen die ermee gepaard gingen. Uiteindelijk onderzoekt ze welke waarden ze wil behouden en waarom ze zich later heeft losgemaakt van de antroposofie. Het boek is geen afrekening, maar een persoonlijke zoektocht naar vrijheid, identiteit en de invloed van opvoedingsidealen op een mensenleven. (Singel Uitgeverijen)

In één zin:
Een openhartige memoir over opgroeien in een idealistisch antroposofisch milieu en het vinden van een eigen weg buiten die wereld. (Singel Uitgeverijen)

Korte samenvatting van Op de kop getikt: diagnose whiplash van Paulien Bom:

In dit autobiografische boek beschrijft Paulien Bom hoe een ogenschijnlijk gewone val haar leven ingrijpend verandert. Door een whiplash raakt ze beperkt in haar dagelijkse functioneren en moet ze afscheid nemen van haar actieve, zelfstandige bestaan. Tijdens haar langdurige herstel worstelt ze met pijn, vermoeidheid, onzekerheid en het verlies van controle over haar leven. Tegelijkertijd onderzoekt ze wat kwetsbaarheid, hoop en geluk werkelijk betekenen. Met veel zelfreflectie, humor en eerlijkheid laat ze zien hoe een tegenslag kan uitgroeien tot een zoektocht naar een nieuwe manier van leven. (Singel Uitgeverijen)

In één zin:
Een persoonlijke en aangrijpende memoir over leven met de gevolgen van een whiplash en het hervinden van veerkracht na een ingrijpende gebeurtenis. (Singel Uitgeverijen)