Kind van de verzorgingsstaat

Nadat ik het boek van Rob van Essen gelezen had (ik kom hier nog op terug), was ik benieuwd naar zijn non-fictie roman over de verzorgingsstaat. Hij neemt ons in deze roman mee naar zijn leven en ook weer naar zijn tijd in Amsterdam oost. Hij laat ons lezen hoe makkelijk het in de jaren 80 was om van een uitkering te leven en elke maand een nieuwe fiets te kopen voor 25 gulden bij een junk. Hij schildert een tijdsbeeld en opnieuw herken ik veel van de situaties die hij schildert.

Ook ik maakte gebruik van een uitkering in het begin van de jaren 80, echter een half jaar na mijn inschrijving wist ik mijn eigen werk te vinden in het onderwijs. Nu ben ik dan ook al 40 jaar werkzaam in deze sector. Rob ziet zichzelf als een kunstenaar (en terecht), hij is daar heel bescheiden over en realiseert zich dat hij enorm heeft kunnen profiteren van het destijds opgezette systeem. In dit boek reflecteert hij ook op de ontwikkeling van dit systeem en hoe het vertrouwen in de overheid veranderde in wantrouwen.
Hij schildert een duidelijk tijdsbeeld en geeft ook aan hoe de verzorgingsstaat veranderde richting de huidige participatie maatschappij. Door het lezen van zijn verhalen begrijp je ook heel goed dat de verzorgingsstaat van de jaren 80 geen duurzaam concept was. Ik vraag me af of de richting waarin de participatie maatschappij zich ontwikkeld wel duurzaam is, maar ook Rob van Essen heeft daarover zo zijn twijfels.

In dit boek wordt een tijdsbeeld goed in beeld gebracht en spaart de schrijver zichzelf niet en brengt hij zijn eigen rol als deelnemer van de verzorgingsstaat eerlijk in beeld.

Geplaatst in Boeken, persoonlijk | Een reactie plaatsen

roosbeef en Tim Knol

1e pinksterdag in Utrecht mooie optredens bijgewoond van Tim Knol en Roosbeef. Vooral het optreden van Roos Rebergen was indrukwekkend. Samen met het sunsun orchestra (strijkers) gaf ze een semi-akoestisch optreden. Ze zijn nog bezig met try-outs, maar het klinkt al echt heel goed. In december gaan we ze nog een keer zien in Vredenburg, zie er nu al naar uit!

Geplaatst in Muziek | Een reactie plaatsen

Ik kom hier nog op terug

Boek van Rob van Essen vandaag uitgelezen. Prachtig verhaal in de traditie van Stephen King. Leuk dat veel van het boek zich afspeelt in onze buurt in Amsterdam Oost. Je herkent voortdurend plekjes die door Rob beschreven worden en aangezien mijn broer en schoonzus in die tijd (eind jaren 80) in de Blankenstraat woonden en mijn andere broer in de krakersbeweging actief was, is dit boek een feest van herkenning.

Het verhaal is ook dusdanig opgebouwd dat je tot het eind toe geboeid blijft en benieuwd naar de afloop. Jammer dat het uit is!

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

Rastafari

Hoe je Babylon zegt. Een memoir. 
Safiya Sinclair.

Op aanraden van mijn vrouw las ik dit boek over de godsdienst van de rastafari en hun held Haile Selassi. Maar vooral ook over de positie van de vrouw in deze van het Christendom afgeleide godsdienst. Je krijgt een inkijkje in het gezin van een reggae muzikant en de manier waarop hij omgaat met zijn godsdienst en hoe hij zich tot zijn vrouw en kinderen verhoudt. Het is een coming of age verhaal van vrouw met schrijverstalenten in een armoedige omgeving waarin geweld niet geschuwd werd.

Je leest veel van de frustratie van de vader en hoe hij deze afreageert op zijn familie. Je ziet dat langzamerhand de moeder en dochter zich ontworstelen aan zijn tirannie en dat dit niet zonder slag of stoot gaat.

Het is een mooi verhaal over passie, volharding, onderdrukking, huiselijk geweld en frustratie. Je krijgt een goed beeld over de cultuur die ontstaan is rondom Heile Salassi en zijn rastafari.

Geplaatst in Boeken | Een reactie plaatsen

West Indisch Huis

Afgelopen zondag waren we uitgenodigd om een nieuwe trouwfoto te maken bij het West-Indisch Huis. Deze locatie is maar een korte tijd trouwlocatie geweest en er zijn maar 295 stellen officieel getrouwd. In 1982 waren wij een van die stellen. Ik herinner me nog goed de confetti die we buiten over ons heen kregen. Vandaar dus deze vrolijke beelden.

Geplaatst in Familie, persoonlijk | Een reactie plaatsen

Pieterpad etappe 3 en 4

Vandaag en gisteren een groot deel van de dag gewandeld en genoten van de zon en de natuur. We wandelden vooral door het Drentse landschap en ik scoorde mijn eerste hunebed. Onderweg werden we begeleid door een concert van vogeltjes die zich overal in het bos en in de heggen om ons heen verschuilden. We kwamen een eekhoorn tegen en keken in een poel vol kikkers. Ook zagen we diverse roofvogels en ooievaars passeren.

Het Pieterpad is een geliefd wandelpad, dus af en toe leek het wel of je in colonne wandelde, maar je waande je vooral in de natuur en de buitenlucht en dat deed ons goed. 20 km wandelen is best een uitdaging, maar we sloegen ons er monter doorheen en zitten nu als trotse oudjes op de bank uit te kijken naar de volgende ronde.

Geplaatst in persoonlijk | Een reactie plaatsen

Zelfliefde in actie

Deze week het boek van Judith Webber gelezen en ook het boek liefdesbang van Hannah Cuppen. Wat herkende ik in deze boeken van mezelf en wat zijn de thema’s waarop ik kan aanhaken in de toekomst?

Wat betreft zelfliefde moet ik teruggaan naar de tijd dat ik mij in het evangelie van Jezus verdiepte (tussen mijn 16e en 30e levensjaar) en het eerste en tweede gebod tot mij nam: Gij zult de heer uw god liefhebben en uw naaste als uzelf (Mattheus 22:36-40). Waar in het christendom vooral de nadruk werd gelegd op naastenliefde en de zelfliefde vaak werd genegeerd, kreeg ik al snel door dat je niets kunt betekenen voor een ander als je jezelf niet kent en liefhebt. Een tekst uit die tijd waar ik dit aan ophing was: Beter lankmoedig dan heldhaftig, wie zijn geest beheerst is sterker dan wie een stad inneemt (spreuken 16:32).

In de praktijk betekende dit dat ik niet alles voor zoete koek slikte en zelf op onderzoek ging naar hoe dingen in elkaar staken. Ik leerde daarbij ook te luisteren naar mijn innerlijke stem en durfde daarbij ook af te wijken van de heersende mening. Dit leidde er wel toe dat ik ruimere opvattingen kreeg over bepaalde opvattingen die in de geloofsgemeenschap gebezigd werden. In mijn ogen waren ook niet-christenen ok en was het van belang om vooral de modus practice what you preach toe te passen. Ik had er geen moeite mee mijn gedachtes onder woorden te brengen en te onderbouwen. Een groot gedeelte van de gemeenschap had echter geen behoefte aan deze afwijkende mening en na verloop van tijd besloot ik rond mijn 40e afscheid te nemen van de geloofsgemeenschap, voordat de vijandigheden uit de hand zouden lopen en ik een spreekverbod zou krijgen. Zowel in het boek liefdesbang als in zelfliefde in actie wordt de stap van afscheid nemen van een relatie die je belemmerd in je ontwikkeling uitgebreid besproken. Dit vaak in de context van het huwelijk, maar de verbondenheid in mijn geloofsgemeenschap was eigenlijk van die orde, we deelden lief en leed en hadden ons d.m.v. een zoutverbond aan elkaar uitgeleverd. Vandaar ook dat het best lang duurde voordat ik de stap kon nemen om weg te gaan.

Inmiddels had ik de Bijbelse tekst: Wie in mij gelooft stromen van levend water zullen vloeien uit zijn binnenste (Johannes 7 38:39), omgebouwd naar: Wie vertrouwen in zichzelf heeft zal op het juiste moment inspiratie ontvangen. Dit vertrouwen zorgde ervoor dat ik meer op mijn onderbewustzijn ging steunen en geduld oefende voordat ik ergens op reageerde. Ik kreeg veel inspiratie en kon die zowel privé als zakelijk goed gebruiken. Tevens leerde ik me kwetsbaar op te stellen en durfde ik steeds vaker iets uit handen te geven en andere te vertrouwen. Dit leidde tot mooie samenwerkingen en uiteindelijk tot het schrijven van het proefschrift: with a little help from my friends.

Wat betekent dit voor mij? Gevoelens delen en kwetsbaarheid tonen. Dit is iets waar ik al een lange tijd mee bezig ben, maar nog steeds terrein in kan winnen. Daarnaast helpen om het positieve zelfbeeld bij mensen zo goed en zo kwaad als het gaat een boost te geven. Met het opschrijven van deze paar zinnen besef ik dat dit niet de volledige lading dekt, maar goed, dit is wat ik op deze plek kwijt wil.

Bioscoop bezoek de afgelopen maand
Geplaatst in Boeken, Familie, persoonlijk | Een reactie plaatsen

Dave Grohl

Afgelopen week wist ik twee kaartjes voor het concert van de Foo fighters te bemachtigen op zondag 7 juli in Werchter. Dit is hun laatste concert dit jaar in Europa en Annemarie was zo vriendelijk om mijn uitnodiging te accepteren om te gaan kijken en luisteren. In 2015 zouden we de jongens gaan zien op Pinkpop, maar toen brak Dave Grohl vlak voor zijn optreden in Nederland zijn been en moesten we genoegen nemen met een invalbeurt van Pharell Williams.
In de tussentijd verhuisde Annemarie naar Julianadorp en passeerde ze de 50 jaren grens. We vergaten de foo fighters even. Maar nu lijkt het er op dat het toch gaat gebeuren en we weer op de heilige grond van Werchter samen zullen staan om Dave Grohl en zijn mannen te bewonderen.

Voor het zover is ga ik zijn boek: the storyteller opnieuw lezen en goed luisteren naar de nieuwe plaat die ze hebben uitgebracht waarop ze regelmatig terugblikken op het verlies van Taylor Hawkins (r.i.p. 2022). Tevens bekijk ik opnieuw de documentaire uit 2014 waar we door Dave Grohl worden meegenomen naar diverse Amerikaanse steden, om de muziek geschiedenis vanaf 1960/1970 door te nemen en de invloeden van diverse bands en stijlen op de muziek van de foo fighters te ervaren. Een prachtige 9 uur durende docu!

Photo: ©Andrew Stuart 2014
Geplaatst in Films, Muziek, persoonlijk | Een reactie plaatsen

Salman Rushdie in de Balie

Gisteravond stond ik oog in oog met een gigantisch beeld van Salman Rushdie. Hij was vanuit New York bij ons in Amsterdam om te praten over zijn nieuwe boek. Yoeri Albrecht had de moeilijke taak om het gesprek te modereren, maar hij deed dit met verve.

Vooraf noemde Asis Aynan Rushdie een patser, ik begreep niet hoe hij daar op kwam. Tussendoor kon ik hem om toelichting vragen, maar ik vond zijn antwoord op mijn vraag niet echt afdoende. Ik zie Rushdie wel als een dandy en een charmeur, maar de omschrijving patser zou ik eerder op de buik van Theo van Gogh plakken.

Rushdie was bijzonder positief over de mensheid, hij maakte duidelijk dat zijn ervaring zowel het duistere in de mens als het licht naar voren bracht. Duisternis door de man met het mes, maar licht door alle omstanders die in actie kwamen, nadat Rushdie was neergestoken en bloedend op de theatervloer lag. Het schrijven van het boek, waarin hij minutieus zijn leed beschrijft, heeft er toe geleid dat hij weer macht heeft over het verhaal en het niet zomaar iets is dat hem toevallig is overkomen.
Het steeds weer opnieuw beleven van de traumatische gebeurtenis heeft hem een zekere mate van controle gegeven en het lijkt hem tot nu toe weinig moeite te kosten om er uitgebreid over te reflecteren.

Tijdens het gesprek staat hij ook stil bij het effect van de fatwa op zijn leven en de overeenkomst tussen zijn leven en dat van o.a. Jezus. Beiden zijn ze vervolgd vanwege godslastering. Rushdie bevind zich dus in goed gezelschap. In zijn boek beschrijft hij ook hoe erg hij het vond dat zijn Ralph Lauren pak in stukken werd geknipt om hem naar het ziekenhuis te vervoeren. Dit maakt hem in mijn ogen een dandy, iemand die uiterlijk vertoon op prijs stelt. Dit bepaalde mij ook bij een tekst uit de bijbel: Jesaja 53:2 “Hij had gestalte nog luister, dat we hem zouden hebben aangezien, nog gedaante, dat wij hem zouden hebben begeerd.” Deze tekst wijst in de richting van de Messias en is een van de teksten die in mijn ziel gebeiteld is. Salman is dus schijnbaar geen Messias materiaal, zoals hij zich echter in de Balie manifesteerde was hij heel kwetsbaar en aanraakbaar.

Het interview en de voorafgaande beschietingen zijn terug te vinden op youtube.

Geplaatst in Boeken, Nieuws, persoonlijk | Een reactie plaatsen

Damesvoetbal

Het voetbal seizoen loopt op zijn einde. Ik moet nog een wedstrijd fluiten bij de dames van DVVA en dan heb ik in het seizoen 23/24 circa 10 wedstrijden in het veld gestaan. Alle 10 wedstrijden werden door de dames gewonnen. In uitwedstrijden speelden ze 1x gelijk en verloren ze een keer. De tegenstander van afgelopen zaterdag had echter nog geen punten gemorst en stond virtueel bovenaan. Na 30 minuten spelen stond DVVA met 2-0 achter en het leek er op dat de tegenstander haar ongeslagen status zou behouden. Twee keer belandde de bal op de lat, dus de druk was groot. Echter een paar minuten voor de rust schoten de dames er twee in en zakten af naar de kleedkamer met een 2-2 stand. Ik vermoedde dat de tegenstander gauw haar zaakjes in orde zou maken in de tweede helft. Het tegendeel was echter waar, de dames van DVVA scoorden binnen 20 minuten twee doelpunten en bepaalden de eindstand op 4-2. De tegenstander in verbazing achterlatende.

Na de wedstrijd is het de gewoonte dat je de scheidsrechter bedankt voor het fluiten van de wedstrijd. De dames van Nederhorst ten Berg waren echter zo verslagen dat het gross teleurgesteld het veld afliep, zonder mij een blik waardig te keuren. Ze waren het verleerd om een verlies te incasseren. Ik gun ze dit seizoen nog een dergelijke wedstrijd!

De dames van DVVA 4 die ik nu zeker al vijf jaar fluit.
Geplaatst in persoonlijk | Een reactie plaatsen