Een hoofd vol macaroni

In dit laatste boek van Madelief krijgt ze verkering met Tom. Ze doet mee met de jongens en raakt betrokken bij de gevechten die ze hebben met jongens uit een andere buurt. Door dit boek werd ik weer teruggeworpen naar eind jaren zestig. In deze tijd had ik zelf mijn eigen bende en vochten we met kinderen van andere scholen. Dit vechten ging met houten en plastic zwaarden, maar was heel vriendschappelijk. Leuk hoe Guus Kuijer de sfeer weet te schetsen en de tijdgeest schildert. Ik ben bang dat heden ten dage dit soort situaties steeds minder voor komen. Ook hier heeft de introductie van tv en smartphone een hoop veranderd.

Vandaag meer dan 5000 stappen gezet en in de sauna bij het Amsterdamse bos een paar baantjes gezwommen. Het gaat de goede kant op!

krassen in het tafelblad

Het vierde Madelief boek gaat over opa en oma. Madelief haar oma is overleden en wordt begraven. Oma blijkt niet erg geliefd. Madelief gaat op onderzoek uit en probeert er achter te komen waar het mis gegaan is. Dit heeft de nodige voeten in de aarde, maar levert mooie verhalen op. Dapper van Guus Kuijer om hier over te schrijven. Ik ben benieuwd wat Mia van deze verhalen zal vinden.

Vandaag met Jonathan naar de film geweest (May December). Naderhand samen geluncht. Goed om weer even bij te praten! Gefietst naar de filmhallen en verder vandaag in totaal 3km gelopen. We gaan de goede kant op!

Op je kop in de prullenbak

In het 3e Madelief boek worden we meegenomen de klas in. Madelief is in de zomervakantie verhuisd en gaat nu naar de lagere school. Zij zit in klas 3 (circa 8 jaar) en heeft een meester, Gijs. In die tijd waren de meesters nog geen bedreigde diersoort, maar tegenwoordig mag je in je handen wringen als er een meester op de basisschool rondloopt. Meester Gijs is een grappige meester en benaderd zijn kinderen op een serieus niveau. Hij spreekt met ze over voortrekken, wie de grootste kletskous is en waar iemand in uitblinkt. Je ziet dat hij zijn kinderen uitdaagt en laat groeien. Heerlijk om te lezen. Ben benieuwd hoe mijn kleinkind Mia op deze verhalen zal reageren.

Eerste dag zonder pijnstillers is goed verlopen. Heb gefietst en circa 3500 stappen gezet. Prachtige tekening van Mance Post.

Grote mensen daar kun je soep van koken

Gisteren het 2e boek van de Madelief serie uitgelezen. In deel 1 worden de moeder van Madelief (alleenstaand) en de vriendjes Jan Willem en Roos geïntroduceerd. In deel 2 verhuist Madelief en maakt ze een nieuw vriendje Robbie. Ze beleeft met hem allerlei avonturen en we worden met forse kracht het leven van Madelief in getrokken. Guus Kuijer weet zijn personages mooi in te kleuren en ik heb weer met volle teugen genoten van de komische dialogen!

Vandaag gestopt met het innemen van pijnstillers. Naar mijn moeder gefietst en een rondje om ons blok gelopen. De dag begonnen met yoga oefeningen. We zijn er nog niet, maar we zijn onderweg!

Op mijn YouTube kanaal kwam ik dit filmpje van mijn moeder tegen (2009).

Het grote boek van Madelief

Gisteren begonnen met het lezen van de avonturen van Madelief (Guus Kuijer). Het eerste boekje: met de poppen gooien, heb ik alweer soldaat gemaakt. Toen ik, begin jaren tachtig, op de pabo zat heb ik alle madelief boeken gelezen en voorgelezen aan mijn kinderen. In de komende jaren zal ik mijn kleinkinderen hier ook plezier mee doen. De situaties die Guus Kuijer schildert zijn komisch en aandoenlijk. De illustraties van Mance Post zijn een lust voor het oog!

Vandaag weer een stuk gefietst en gelopen. De pijn is dragelijk. Ik ga morgen zonder medicijnen aan de slag.

Quentin Tarantino

Vandaag de laatste film van Tarantino gekeken. De laatste weken heb ik alle films van hem afgewerkt: Reservoir Dogs, Pulp Fiction, Jackie Brown, het tweedelige Kill Bill, Death Proof, Inglourious Basterds, Django Unchained, The Hateful Eight en Once Upon a Time in Hollywood. Veel Leonardo di Caprio, Uma Thurman, Samuel L. Jackson en Michael Madsen.

Wat heb ik weer genoten van de geweldige dialogen, het grove geweld en de prachtige filmbeelden. Ook heel veel gelachen om de subtiele – en minder subtiele humor. Ik krijg voor mijn verjaardag nog de documentaire over Tarantino en ga ook nog kijken naar four rooms, een film waar Tarantino aan meewerkte, maar die ik niet kende.

Django heeft op mij het meeste indruk gemaakt. Wat een indrukwekkende film!

Vandaag begonnen met het verder afbouwen van mijn medicatie. Ik hoop dat 3×1 paracetamol me door de dag heen gaat brengen. Weer gefietst en een rondje om het blok gelopen. Het gaat de goede kant op in het nieuwe jaar!