Afgelopen vrijdag fietste ik weer naar Biddinghuizen om daar het Lowlands festival te gaan beleven. Zoals vaak ging ik ook deze keer vanaf Almere aan de slag en pakte ik een groot stuk van mijn favoriete dijk: de knardijk. Langs de dijk kwam ik verschillende roofvogels tegen en passeerde ik ook de Knarsluis. Ik besloot daar even te pauzeren en te genieten van het uitzicht. Het was nog vroeg (7:30 uur) en het zonnetje begon net te schijnen. De zwaluwen schoten in grote getalen langs mij heen en diverse nesten werden door de beestjes van voedsel voorzien. Ik richtte mijn blik op het water en zag een beest mijn richting op zwemmen, in eerste instantie dacht ik aan een vogel, maar bij nadere bestudering bleek het een otter die sluis doordook en aan de andere kant doorzwom het riet in. Ik genoot met volle teugen. Mijn dag kon al niet meer stuk!
Ik fietste de knardijk af en verder langs het Veluwemeer, aan het einde van het meer kon ik afslaan naar het Lowlands terrein en mijn fiets parkeren bij de speciale ingang, waardoor ik snel op het terrein was. Snel genoeg in ieder geval om het optreden van Nusantara Beats bij te wonen. Naar aanleiding van ons bezoek aan Indonesië bekeken wij een documentaire waarin de leden van deze band op Java gingen zoeken naar hun roots. Grappig dat ik ze live in het Indonesisch kon horen zingen en spelen. Ze wisten het publiek goed mee te krijgen en er werd her en der flink gedanst. Nadat ik naar deze band had geluisterd bezocht ik de sauna op Lowlands. Een ritueel dat ik elke dag zou herhalen. Elke keer liep ik weer herboren het terrein op! Deze keer genoot ik vanuit het water voor de sauna van de klanken van Amyl and the sniffers die haar show voor mijn snufferd afspeelde in de Alpha. Ik zag ook vanaf deze positie op zondag het Noord Nederlands orkest repeteren. Inmiddels was ook Jonathan op het terrein gearriveerd en dronken we samen ons eerste biertje voor de tent.
De vrijdag zag ik nog Parcels optreden en bezocht ik nog de film over Billy EIlis in de echo. Op de zaterdag was ik al vroeg in de veren om mijn telefoon en horloge op te laden. Tijdens het wachten maakte ik een begin met het herlezen van het boek: the white tiger, een winnaar van de bookerprize in 2008. Ik werd meteen weer gepakt door dit prachtige verhaal en zal het boek deze week uitlezen. Na een ontbijtje met Jonathan ging ik weer naar de sauna en vervolgens naar de Adonis voor een sessie over mystiek. Francine Oomen en Charlotte van den Broeck werden geïnterviewd over dit thema en lazen iets voor gerelateerd aan dit thema. Ik werd onmiddellijk gegrepen door het verhaal van Francine, waarin ze haar ervaring met de braambos, de weg en het vertrouwen illustreerde. Deze ervaring is, min of meer, als mystiek te bestempelen en te lezen in haar mooie graphic novel: Oomen stroomt over (2017). Ook Charlotte, die ik kende van haar boek over de Tasmaanse tijger, deed haar duit in het zakje. Ik kan iedereen aanraden haar boek te lezen en de rol van mystiek aan den lijve te ondervinden. Na de voorstelling mocht ik met Francien op de foto en hadden we een prettige ontmoeting. Van Charlotte kocht ik het boek: Waagstukken(2019). Natuurlijk werd er gesigneerd.
Na deze sessie kon mijn Lowlands al niet meer stuk. Wat zo’n voorstelling in de Adonis al niet kan doen. Ik bezocht die dag nog SOMBR (een fantastische band) en zag opnieuw een van mijn favoriete Nederlandse artiesten: Eefje de Visser, met een adembenemende mooie show.
De zondag startte in de sauna en eindigde in de Alpha bij het Noord Nederlands orkest (NNO). Zij brachten het requiem van Verdi. Wat een lef! Ik heb genoten van het begin tot het eind en tussendoor heerlijk gedanst en nog even op mijn kazoo gespeeld. Wat een schitterende afsluiting van mijn Lowlands weekend. Ik fietste vrolijk fluitend over de knardijk naar huis.