Gisteravond zat ik op de eerste rij in de Athenaeum boekhandel te luisteren naar: Schrijver en fotograaf Tatjana Almuli, schrijver Arnon Grunberg en theatermaker en acteur Florian Myjer. Zij werden geïnterviewd door Bob kappen over hun lievelingsboeken. Ze hadden zich voorbereid op de volgende vragen: “Welke boeken hebben je geholpen in tijden van grote verandering, twijfel en verlies? Welke schrijvers gaven woorden aan gevoelens die je daarvoor nog niet kon benoemen? En welke boeken hebben je perspectief blijvend veranderd? “.

Tatjana noemde o.a. het boek: Verdriet is het ding met veren van Max Porter. Dit boek had haar geholpen bij het verwerken van het verdriet over haar overleden moeder. Ze schreef hier zelf ook een boek over met de titel: Ik zal je nooit meer (ook te vinden in onze boekenkast). Arnon kwam met een fragment uit de literatuur over Auschwitz en Florian een boek over het uit de kast komen (Maggie Nelson, Bluets). Arnon citeerde ook nog uit de biografie van Frans Kellendonk en vermelde daarbij dat Frans als AIDS geïnfecteerde rustig met mannen naar bed ging zonder dit te vermelden. Wat ik een beetje bizar vond, maar goed, eerst maar eens me verder verdiepen in dit fenomeen. Verwijzing naar de jeugdliteratuur waren er ook nog, zoals het prachtige verhaal met de titel: het zakmes. Met onze kinderen hebben we de film vele malen gekeken. Met het prachtige lied: “Tim ik heb je mes, ik ben pas zes, ik sla op mijn trom, mijn stokken krom”

Arnon tipte nog het boekje met getuigenissen van soldaten uit Sebrenica: zwarte zomer van Tea Tupajic. Ik schafte Arnon zijn nieuwe boek aan en het boek van Tea. We keken nog even naar mijn tatoeage met het door Arnon geschreven stukje tekst: “Wat smaakt er heerlijker dan de laatste zonde”. Hij signeerde mijn boek en schreef er een opdracht in. Tevreden verliet ik de boekhandel.