Ik zag in Augustus 5 films. 3 films in de reguliere theaters, 1 film op Lowlands : the drama en 1 film in de Pathé Arena: Spider-Man . The rivals of Amziah maakte de meeste indruk. Deze film gaat over een imker/bluegrass muzikant en zijn pleegdochter. Samen gaan ze een bedrijf runnen om honing te maken. Maar dan worden hun bijenkorven gestolen….
Ik was weer in Berlijn om mijn hobby uit te leven. Ik zong weer in het mauerpark bij de Bearpitkaraoke (elke zondag in de zomer vanaf circa 15 uur). Deze keer vertolkte ik het nummer Mrs. Vanderbilt van Paul McCartney. Het publiek zong prima mee! Het was weer de moeite waard om naar het Berlijnse af te dalen.
Ik herlas het boek van Aravind Adiga (2008 Booker-prijs) met veel plezier en ontdekte ook dat het boek inmiddels verfilmd is, waardoor ik een nieuwe dimensie aan mijn ervaring kon toevoegen. Het boek rekent op ongenadige wijze af met het kastenstelsel in India, waar bediendes in het gareel gehouden worden, o.a, door familie te bedreigen als de persoon in kwestie ook maar even over de schreef gaat. Ook de mythe dat iedereen uiteindelijk worden kan wie hij wil zijn wordt op vakkundige wijze onderuitgehaald. Eén white tiger komt maar eens in een generatie voor en moet zelfs dan zijn stinkende best doen om op te klimmen in de Indiase samenleving.
Anita en ik waren op de parade in Utrecht. De laatste jaren bezoeken we het Moreelse park met veel plezier . We hadden twee voorstellingen geboekt: Kiki en de pretkapel en Neurotica. De belevenis van beide voorstellingen lag mijlen uit elkaar. Bij de pretkapel werd je ondergedompeld in karnavaleske nummers begeleid door een blaaskapel en bij Neurotica werd je uitgenodigd om gekust te worden door de artiest ter plaatse: Leendert Vooijce. Aangezien ik wel openstond voor een avontuurtje bood ik me aan om door hem gekust te worden. De voorstelling duurde een half uur en Leendert nam ons op intieme wijze mee in zijn belevingswereld. Hij was lief en open en vertelde hoe hij seks en liefde ervoer in zijn leven. Ik mocht plaatsnemen op een krukje en was onderdeel van de intieme show (circa 40 personen waren aanwezig). Tijdens zijn verhaal ontspande ik meer en meer en aan het einde van zijn betoog nodigde hij me uit om te gaan staan en stonden we circa 5 meter uit elkaar, waarna we binnen 2 stappen al tegen elkaar botste. Hij kuste me voorzichtig en ik liet hem toe tot mijn mond. We gaven elkaar voorzichtig enkele tongzoenen en lieten elkaar toen weer los. De voorstelling was afgelopen en ik voelde dat ik onderdeel was van een intieme ervaring met een dapper mens. Echt mooi wat Leendert daar doet op de parade!
Mieke van de Raay maakte voor haar site I love theater een verslag en maakte ook enkele foto’s. Hieronder zie je dat Leendert en ik elkaar kussen.
Afgelopen vrijdag fietste ik weer naar Biddinghuizen om daar het Lowlands festival te gaan beleven. Zoals vaak ging ik ook deze keer vanaf Almere aan de slag en pakte ik een groot stuk van mijn favoriete dijk: de knardijk. Langs de dijk kwam ik verschillende roofvogels tegen en passeerde ik ook de Knarsluis. Ik besloot daar even te pauzeren en te genieten van het uitzicht. Het was nog vroeg (7:30 uur) en het zonnetje begon net te schijnen. De zwaluwen schoten in grote getalen langs mij heen en diverse nesten werden door de beestjes van voedsel voorzien. Ik richtte mijn blik op het water en zag een beest mijn richting op zwemmen, in eerste instantie dacht ik aan een vogel, maar bij nadere bestudering bleek het een otter die sluis doordook en aan de andere kant doorzwom het riet in. Ik genoot met volle teugen. Mijn dag kon al niet meer stuk!
Ik fietste de knardijk af en verder langs het Veluwemeer, aan het einde van het meer kon ik afslaan naar het Lowlands terrein en mijn fiets parkeren bij de speciale ingang, waardoor ik snel op het terrein was. Snel genoeg in ieder geval om het optreden van Nusantara Beats bij te wonen. Naar aanleiding van ons bezoek aan Indonesië bekeken wij een documentaire waarin de leden van deze band op Java gingen zoeken naar hun roots. Grappig dat ik ze live in het Indonesisch kon horen zingen en spelen. Ze wisten het publiek goed mee te krijgen en er werd her en der flink gedanst. Nadat ik naar deze band had geluisterd bezocht ik de sauna op Lowlands. Een ritueel dat ik elke dag zou herhalen. Elke keer liep ik weer herboren het terrein op! Deze keer genoot ik vanuit het water voor de sauna van de klanken van Amyl and the sniffers die haar show voor mijn snufferd afspeelde in de Alpha. Ik zag ook vanaf deze positie op zondag het Noord Nederlands orkest repeteren. Inmiddels was ook Jonathan op het terrein gearriveerd en dronken we samen ons eerste biertje voor de tent.
De vrijdag zag ik nog Parcels optreden en bezocht ik nog de film over Billy EIlis in de echo. Op de zaterdag was ik al vroeg in de veren om mijn telefoon en horloge op te laden. Tijdens het wachten maakte ik een begin met het herlezen van het boek: the white tiger, een winnaar van de bookerprize in 2008. Ik werd meteen weer gepakt door dit prachtige verhaal en zal het boek deze week uitlezen. Na een ontbijtje met Jonathan ging ik weer naar de sauna en vervolgens naar de Adonis voor een sessie over mystiek. Francine Oomen en Charlotte van den Broeck werden geïnterviewd over dit thema en lazen iets voor gerelateerd aan dit thema. Ik werd onmiddellijk gegrepen door het verhaal van Francine, waarin ze haar ervaring met de braambos, de weg en het vertrouwen illustreerde. Deze ervaring is, min of meer, als mystiek te bestempelen en te lezen in haar mooie graphic novel: Oomen stroomt over (2017). Ook Charlotte, die ik kende van haar boek over de Tasmaanse tijger, deed haar duit in het zakje. Ik kan iedereen aanraden haar boek te lezen en de rol van mystiek aan den lijve te ondervinden. Na de voorstelling mocht ik met Francien op de foto en hadden we een prettige ontmoeting. Van Charlotte kocht ik het boek: Waagstukken(2019). Natuurlijk werd er gesigneerd.
Na deze sessie kon mijn Lowlands al niet meer stuk. Wat zo’n voorstelling in de Adonis al niet kan doen. Ik bezocht die dag nog SOMBR (een fantastische band) en zag opnieuw een van mijn favoriete Nederlandse artiesten: Eefje de Visser, met een adembenemende mooie show.
De zondag startte in de sauna en eindigde in de Alpha bij het Noord Nederlands orkest (NNO). Zij brachten het requiem van Verdi. Wat een lef! Ik heb genoten van het begin tot het eind en tussendoor heerlijk gedanst en nog even op mijn kazoo gespeeld. Wat een schitterende afsluiting van mijn Lowlands weekend. Ik fietste vrolijk fluitend over de knardijk naar huis.
Uit de nalatenschap van Tom komen een heleboel stripboeken. Hij verzamelde Vaillant, Corto Maltese, Blueberry, Winnetoe, Trigie en nog veel meer. We deelden samen onze interesse in strips, mede door de abonnementen op de pep en de eppo(eind jaren 70, begin jaren 80) kwamen we met allerlei strips in aanraking. Deze week haalde ik een van mijn favoriete strips Jeremiah op en las zo’n twintig delen achter elkaar. De tekenaar is Hermann en hij weet een futuristisch landschap te schetsen waarin zijn anti-helden figureren en het ene na het andere avontuur meemaken. Ik heb weer met volle teugen genoten van de prachtige verhalen en tekeningen.
Ik kreeg dit boek bij mijn afscheid van mijn collega’s van de HvA. Afgelopen week las ik het met veel plezier uit. Het waren columns van Japke Douma voor de NRC. Ze geeft vooral tips over je gedrag op het werk en komt op basis van vragen aan haar volgens op twitter met lijstjes wat je in bepaalde omstandigheden wel of niet moet doen. Dit leidt tot herkenbare standpunten en laat vaak zien waar mensen zich aan ergeren, zoals mensen die in avocado’s knijpen in de supermarkt. I confess!
Vanaf Bergen op Zoom naar Stavenisse gefietst om Miriam even te zien in haar kleine cafe aan de haven.
We hebben op 6 augustus afscheid van Tom genomen. Er waren mooie speeches van mijn broers en zus en van vrienden. Ook de dochter van Tom, Iris, had een emotioneel verhaal, net als zijn neven en nichten. De verrassing van de middag was echter de speech van Frans Daams, een voormalig docent van het HLW. We wisten dat Tom goed contact had met een aantal docenten van het HLW gedurende zijn middelbare schooltijd, maar we wisten niet dat hij zo’n beetje opgenomen was in het gezin van deze docent en samen met hem, zijn vrouw en kinderen, op vakantie ging naar o.a. Mallorca. Deze docent zocht ook een kamer voor hem en luisterde naar zijn verhalen. Bij mijn vader werd Tom niet gehoord. Dit verhaal ontroerde mij zeer en maakte zelfs tranen los. Mooi dat er mensen zijn die dit soort werk belangeloos doen, zonder zich daarvoor op de borst te kloppen. Het was de kers op de taart deze middag!
Dit boek van Maria Reva met veel plezier gelezen. Het handelt over het begin van de oorlog tussen Rusland en Ukraine. In die tijd rijdt er een jonge vrouw door Ukraine met een zwak voor slakken. Zij verzamelt zeldzame soorten en houdt zo de laatste van een bepaalde soort in leven. Aan de andere kant van de wereld loopt er ook iemand rond die er dezelfde bizarre hobby op nahoudt. In het boek houden ze hilarische gesprekken. Onderwijl vliegen er van over de hele wereld mannen in om in Ukraine gekoppeld te worden aan een bruid. Deze twee zaken worden aan elkaar gebonden en tussendoor breekt de oorlog uit. Een uiterst vermakelijk boek, waarover ik meerdere malen smakelijk heb mogen lachen.