Mogen we nog een beetje leven?

Arnon Grunberg schreef een essay met deze titel. Het essay gaat over de bergrede en wat deze in het huidige tijdsbestek betekent.

Hier is een korte samenvatting van Mogen we nog een beetje leven? van Arnon Grunberg:

In dit essay onderzoekt Grunberg waarom de ideeën van universele mensenrechten, gelijkwaardigheid en solidariteit steeds meer onder druk staan. Hij gaat terug naar de wortels van het humanisme en bespreekt onder meer de Bergrede van Jezus, waarin naastenliefde en zelfs liefde voor de vijand centraal staan. Grunberg stelt dat deze idealen aantrekkelijk zijn, maar ook veel van mensen vragen. Volgens hem kan de opkomst van nationalistische en populistische bewegingen worden gezien als een reactie op deze universele morele verplichtingen. Het boek draait uiteindelijk om de vraag hoeveel gelijkheid en menselijkheid mensen bereid zijn te accepteren in een wereld waarin steeds meer groepen hun eigen belangen vooropstellen. (Bruna)

Kernboodschap: Grunberg vraagt zich af of het ideaal van gelijkwaardigheid nog houdbaar is en welke plaats er overblijft voor kwetsbare mensen wanneer iedereen vooral aan zichzelf denkt. (luisterrijk.nl)

De stalenburg en de wiplash(op de kop getikt)

Paulien Bom schreef o.a. over haar antroposofische opvoeding en het ongeluk dat haar in de WAO deed belandden. Beide boeken las ik deze week. Paulien’s ouders waren fanatieke antroposofen en Paulien nam na verloop van tijd afscheid van deze club. De indoctrinatie had inmiddels haar werk al gedaan en er diende het een en ander af- en aangeleerd te worden. De scenes rondom het overlijden van haar beide ouders zijn dan ook bijzonder schrijnend. Op een zonnige namiddag valt ze dan ook nog eens, voortgedreven door haast en met handen vol spullen, plat op haar bek en krijgt een wiplash kado die haar leven volledig stilzet. Gedurende jaren kan ze bijna niets meer doen, verliest haar werk en kan nauwelijks nog een letter op papier zetten. Volledig herstel zit er niet in en we lezen hoe ze stapje voor stapje, millimeter na millimeter, leert om de tering naar de nering te zetten.

Beide boeken met interesse gelezen.

Korte samenvatting van De Stalenburg van Paulien Bom:

De Stalenburg: Een antroposofische erfenis is een autobiografisch boek waarin Paulien Bom terugkeert naar haar ouderlijk huis, een boerderij bij Zeist. Tijdens deze terugkeer blikt ze terug op haar jeugd binnen een sterk antroposofisch gezin, waarin de ideeën van Rudolf Steiner een grote rol speelden. Ze beschrijft zowel de idealen en positieve kanten van deze opvoeding als de beperkingen en pijnlijke ervaringen die ermee gepaard gingen. Uiteindelijk onderzoekt ze welke waarden ze wil behouden en waarom ze zich later heeft losgemaakt van de antroposofie. Het boek is geen afrekening, maar een persoonlijke zoektocht naar vrijheid, identiteit en de invloed van opvoedingsidealen op een mensenleven. (Singel Uitgeverijen)

In één zin:
Een openhartige memoir over opgroeien in een idealistisch antroposofisch milieu en het vinden van een eigen weg buiten die wereld. (Singel Uitgeverijen)

Korte samenvatting van Op de kop getikt: diagnose whiplash van Paulien Bom:

In dit autobiografische boek beschrijft Paulien Bom hoe een ogenschijnlijk gewone val haar leven ingrijpend verandert. Door een whiplash raakt ze beperkt in haar dagelijkse functioneren en moet ze afscheid nemen van haar actieve, zelfstandige bestaan. Tijdens haar langdurige herstel worstelt ze met pijn, vermoeidheid, onzekerheid en het verlies van controle over haar leven. Tegelijkertijd onderzoekt ze wat kwetsbaarheid, hoop en geluk werkelijk betekenen. Met veel zelfreflectie, humor en eerlijkheid laat ze zien hoe een tegenslag kan uitgroeien tot een zoektocht naar een nieuwe manier van leven. (Singel Uitgeverijen)

In één zin:
Een persoonlijke en aangrijpende memoir over leven met de gevolgen van een whiplash en het hervinden van veerkracht na een ingrijpende gebeurtenis. (Singel Uitgeverijen)

Zucherro

Hij stond al jaren op mijn lijstje en is nu eindelijk afgevinkt. In de ziggodome werd hij begeleid door een geweldige band met zangeressen, blazers en twee drummers. Ik verbaasde me over de vele nummers die nog kende en hoe goed Zucherro bij stem was. Al met al een mooie belevenis met deze Italiaanse superster, die het niet kon laten om de groeten te doen aan Marco Borsato.

Game of thrones

Tijdens mijn reis in Indonesië heb ik geen boeken gelezen, maar heb ik alle 75 delen van de acht seizoenen van game of thrones bekeken. Als we op het vliegveld zaten te wachten, in het hotel of in de trein. Het was mooi om alle verhaallijnen te volgen en te merken dat je een aantal verhaallijnen anders in je hoofd had opgeslagen. Mijn grootste held was en is Arya, maar ik heb in de loop van de serie ook meer respect gekregen voor haar zus Sansa, die uiteindelijk een zelfstandig koninkrijk uit de strijd sleept en er voor zorgt dat er niet meer sprake is van 7 koninkrijken, maar 6.

Afijn, zo kan ik natuurlijk meerdere karakters aanhalen, maar overall was het weer een feest om deze prachtige serie van het begin tot het einde te bekijken.

karaoke Yogyakarta

we hadden een prachtige karaoke sessie in puppy karaoke in Yogyakarta. Altijd weer fascinerend om te zien dat hele bescheiden studenten helemaal uit hun dak kunnen gaan. Deze keer waren er 4 microfoons beschikbaar en werden er veel hedendaagse nummers gezongen van o.a. chappel roan, Billy eilish en lady gaga. Sommige video’s hadden veel naakt beelden, maar dat scheen onze islamitische studenten weinig te deren. Leuk ook dat er een oud nummer van de cranberries werd gezongen: Linger. Hieronder een uitvoering van een andere hit van de cranberries.

Borobudor

We zijn nu een week in Indonesië. Vandaag gingen we een kijkje nemen bij de Borobudor. Was mooi om dit monument van dichtbij te bezien. De beklimming van het gebouw was best een onderneming, vanwege de trappen met hoge treden. Het uitzicht was echt de moeite waard!

Ide werre werre

Momenteel vertoef ik met Anita in Indonesië. We vertoeven daar met 20 Duitse studenten en 5 Duitse professoren o.lv. Gunnar.

Het is een design-thinking project en we staan een beetje aan de sideline. Af en mag ik een bijdrage aan het geheel leveren. We zongen met studenten een mantra als energizer tussen de bedrijven door.
Vanessa Karre maakte er een illustratie bij!